Гісторыя беатыфікацыйнага працэса Слугі Божага Зыгмунта Лазінскага

1. Przygotowania do procesu w Drohiczynie

Sprawa beatyfikacji ś.p. Ks. Bp. Z. Łozińskiego zaraz po jego śmierci "była poważnie brana pod uwagę tak przez Kurię Diecezjalną w Pińsku, jak i duchowieństwo. Dlatego wkrótce rozpoczęto zbierać wszelkie materiały dotyczące osoby zmarłego Pasterza, jego cnót, jak też łask otrzymanych za jego wstawiennictwem. Skrzętnie zbierano wszystkie jego pisma, wspomnienia osób, które go znały, świadków życia i śmierci. W 1935 roku całą tę sprawę powierzono ś.p. Ks. Janowi Wasilewskiemu, Kanonikowi Kapituły Katedralnej Pińskiej, byłemu rektorowi Seminarium w Pińsku, spowiednikowi i powiernikowi ś.p. Biskupa. Ks. Wasilewski napisał szczegółowy życiorys Sł. Bożego Zygmunta Łozińskiego

W 1950 r. Administrator diecezji z siedzibą w Drohiczynie Ks. prałat Michał Krzywicki, rozpoczął starania o wszczęcie procesu beatyfikacyjnego. Pisze on na ten temat, co nastpuje: „Po naradzeniu się z kilkoma Księżmi Biskupami doszedłem do wniosku, że w ówczesnych warunkach należało wstrzymać się od prowadzenia diecezjalnego procesu informacyjnego. Wobec tego cały wysiłek skierowałem na zbieranie pozostałych pism i listów po ś.p. Biskupie, jak też zaprzysiężonych zeznań naocznych świadków, którzy mniej lub więcej znali osobiście Biskupa Z. Łozińskiego. Praca nad tym trwała 5 lat. Ze względu na osobę Sługi bożego, który był nie tylko więźniem bolszewickim w Butyrkach w Moskwie, ale w całej swej pracy biskupiej tak w Mińsku, jak i w Pińsku był nieprzejednanym wrogiem komunizmu, całą tę akcję trzeba było prowadzić bardzo ostrożnie, by nie doszło to do władz "bezpieczeństwa”.

 

2. Rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego w Rzymie:

Arcybiskup Józef Gawlina, biskup polowy, dnia 21 czerwca 1957 r. spowodował rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego biskupa Z. Łozińskiego w Rzymie. Racją tej decyzji był fakt iż Pińsk, znalazł się w sowieckim, zamkniętym bloku komunistycznym. Uznano, że w Rzymie przebywa znaczna ilość świadków. Sława świętości Sł. Bożego istniała i rozszerzała się w Rzymie. Sprawa w Kongregacji Obrzędów została zatytułowana: „Romana seu Pinsken. Beatificationis et Canonizationis Servi Dei Sigismundi Łoziński Episcopi Minscensis et Pinskensis (1870-1932)” tzn. (Diecezja Rzymska lub Pińska. Beatyfikacja i Kanonizacja Sługi Bożego Zygmunta Łozińskiego Biskupa Mińskiego i Pińskiego 1870-1932).

Po przesłuchaniu 19 świadków w Rzymie rozpisano procesy pomocnicze do tych krajów i miejscowości, gdzie przebywali świadkowie.

Ze względu na ówczesne okoliczności polityczne proces nie był prowadzony w Drohiczynie części diecezji Pańskiej, ale w Warszawie pod patronatem Sł. Bożego Stefan kard. Wyszyńskiego. W Warszawie przesłuchano 32 świadków

W Londyn Kanadzie, w Brooklynie, w Westminsterze, w Grand Rapids i w Detroit po 1 świadku; 2 przesłuchano w Syracuse; 4 w Chicago;

Razem przesłuchano 62 świadków: 5 biskupów, 25 kapłanów 13 sióstr zakonnych 21 świeckich.

Trybunał szczególnie podkreślił wartość zeznań rodzonych braci Sługi Bożego, którzy go znali dogłębnie od dzieciństwa, ukazując środowisko rodzinne, wychowanie religijne i moralne, postawę młodzieńczą oraz pierwsze doświadczenia pastoralne.

Doniosłe znaczenie ma zeznanie doktora Dymitra Jewsiejenko, wyznania prawosławnego, który był wzywany do konsultacji i dokonania operacji Sługi Bożego podczas jego ostatniej choroby. Ten świadek z kompetencją informuje o chorobie ze wskazaniem przyczyn i omawia intensywność bulów jak też wyjątkowe męstwo w znoszeniu ich ze strony Sługi Bożego. Prezentuje się on jako człowiek wiedzy i prawosławny wierzący. Świadek daje gwarancję pewności i absolutnego obiektywizmu.

Proces diecezjalny informacyjny Sł. B. Łozińskiego został zakończony 29 marca 1962 r. w Rzymie. Następnego dnia 30 marca w Kongregacji Obrzędów zostały otwarte procesy: o braku kultu i o pismach Sługi Bożego. Dla wyjaśnienia należy dodać, że w owym czasie proces beatyfikacyjny Sł. Bożego był prowadzony według starej procedury tj. przepisów Kodeksu Prawa Kanonicznego z 1917 roku.

 

3. Prace w Kongregacji Obrzędów

Kongregacja Obrzędów z zainteresowaniem przyjęła akta procesowe. W 1964 r. Kancelaria Kongregacji wydrukowała „Positio super scriptis,.ocenę pism Bp Łozińskiego przeprowadzoną przez przez dwóch teologów. Pozycja ta została oceniona pozytywnie, i zatwierdzona przez papieża Paweła VI. Prefekt Kongregacji Kard. Arkadio Larraona i Sekretarz F. Antonelli, podpisali Dekret o pismach 5 kwietnia 1966 r. Sprawa została przekazana do Generalnego Promotora Wiary. Jego praca trwała długo aż 9 lat została podpisana 1 marca 1975. Promotor w końcowym nr 31 swoich Animadversiones zauważył:

„Ochotnie ukazałem zasługi Sługi Bożego w tym co dotyczy sławy świętości jak też jej uzasadnionych podstaw. Jednak okazało się, że istnieją trudności wielkiej wagi, które wyszczególniłem. Uczyniłem to w tym celu by wyjaśnić Sprawę w celu jej dalszego pożądanego zakończenia.”

Dnia 6 stycznia 1977 Mons. Luigi Valery, adwokat w imieniu Powoda przedstawił odpowiedzi na postawione zastrzeżenia Generalnego Promotora Wiary.

W tym czasie, zgodnie z kan. 2077 KPK z 1917 r. zbierano listy postulacyjne w których biskupi, kapituły i przedstawiciele zakonów proszą Ojca świętego o beatyfikacje Sługi Bożego. W latach 1960 – 1967 zebrano 35 takich listów. Na szczególną uwagę zasługuje list postulacyjny Sł. Bożego Kard. Stefana Wyszyńskiego, Prymasa Polski. List arcybiskupa Eugeniusza Baziaka metropolity lwowskiego obrządku łacińskiego i administratora apostolskiego archidiecezji krakowskiej, na którym widnieje podpis biskupa Karola Wojtyły.

Prace nad Positio super causae introductione zostały zakończone w połowie 1977 r. Została ona złożona w Kongregacji do dyskusji. Dnia 4 grudnia 1980 r. został ogłoszony Dekret o wprowadzeniu sprawy na forum Stolicy Apostolskiej. Po ogłoszeniu tego dekretu można było rozpocząć proces apostolski o heroiczności cnót. A więc organizowano specjalny proces przesłuchania świadków i zbierania dokumentów na temat heroiczności cnót.

Ponieważ w tym czasie było już gotowe nowe prawodawstwo reformujące procedurę kanonizacyjną. Postulacja więc stanęła przed problemem dokonania odpowiednich studiów historycznych i teologicznych celem zredagowania Positio super virtutibus według nowych norm.

 

4. Prace w Urzędzie relatora sprawy

Według nowej procedury w Kongregacji Spraw Świętych ustanowiono kolegium relatorów. Każdemu powierzano sprawę której patronuje. Proces Sł. Bożego Zygmunta Łozińskiego został powierzony kapłanowi polskiemu O. dr Michałowi Machejkowi OCD. Relator na początku przestudiował dotychczasowe akta procesu zawarte w Positio super causa introductione. Nastepnie osobiście odwiedził wszystkie miejsca gdzie urodził się i działał Sługa Boży. Te wizyty ułatwiły relatorowi bezpośrednią znajomość miejsc i okoliczności związanych z życiem i działalności Sługi Bożego.

  1. Dochodzenie procesowe i archiwalne o życiu i cnotach

Przygotowana Positio super Introductione Causa pod względem dokumentacji historycznej okazała się niedoskonała. Dlatego słusznie promotor Wiary w swoich Animadversiones zażądał poszukiwania i uzupełnienia dokumentacji w różnych instytucjach.

Odpowiedzi na Animadversiones została przeprowadzona kwerenda w archiwach watykańskich: Archiwum Sekretariatu Stanu, Archiwum Historyczne, Rady dla Spraw Publicznych Kościoła i Archiwum Nuncjatury Apostolskiej w Warszawie, Wiedniu, i w Monaco. W wyniku tej pracy dołączono nowe dokumenty a także wyjaśnienia Administratora Apostolskiego Władysława Jędruszuka

 

b) Metoda pracy przy opracowaniu „Positio”

Podczas opracowania Positio super virtutibus przyjeto metodę historyczno-prawną, taką jaką stosuje Sekcja Historyczna w procesach historycznych, która również służy w opracowaniu spraw współczesnych. Ta metoda pozwoliła rozwiązać niektóre trudności, które nie dałyby się wyjaśnić stosując metodę procesową. Połączone metody pozwoliły rozwiązać trudności i ukazać pociągające piękno wielkiej postaci biskupa Białorusi i Polski. Dokonano porównania pomiędzy zeznaniami świadków i treścią dokumentów. Ukazano też wierność biografii ks. Wasilewskiego i jej zgodność z zeznaniami świadków oraz dokumentami.

W czasie tej pracy dołączono trzy listy postulacyjne: Konferencji Episkopatu Polski z dnia 27 XI 1989 r. ; Administratora Apostolskego dla Katolików na Białorusi ks. bpa Tadeusza Kondrusiewicza z 21 listopada 1989 r. i biskupa Władysława Jędruszuka, administratora Apostolskiego z Drohiczyna, części dawnej diecezji pińskiej z 28 grudnia 1989 r.

Disquisitio przygotowana według nowej metody po każdym rozdziale przytacza odpowiednie dokumenty. Te metodę zastosowaliśmy w pierwszej części Disquisitio (A) i w drugiej części zatytułowana Informatio de virtutibus (B) kierując się dawną metoda przyjętą przez adwokatów.

W 1990 r. została wydrukowana Positio super virtutibus. Składa się ona z następujących części:

1. Wprowadzeinei relatora sprawy O. Michała Machejka – s. 10

2. Kompendium disquisitionis de vita et virtutibus (dochodzenie o życiu i cnotach Sł. Bozego) – ss. 85 opracowane przez Michała Machejka OCD, relatora i Piotra Naruszewicza, postulatora.

3. Disquisitio de vita et activitate Servi Dei Sigismundi Łoziński (Dochodzenie o życiu i działalności Sł. B.. Z. Łozińskiego) – ss. 241 – opracowanie pani Anna Mazurek.

4. Disqusitio de virtutibus Servi Dei – ss.243 – 423 (Studium o cnotach) – opracowane prze autora referatu O. Gabriela Bartoszewskiego OFM cap.

5. Dekret ważności procesu 5 marzec 1982 r.

6. Lista świadków – ss. 13.

7. Summarum testium (zeznania świadków) - ss. 384

8. Listy postulacyjne – ss. 46.

9. Cenzura pism – ss. 25.

10. Animadversiones (Uwagi) Generalnego Promotora Wiary – ss. 20.

11. Odpowiedź na uwagi Promotora Wiary – ss. 26.

12. Bibliografia – ss. 21.

A więc całość Positios super virtutibus liczy - 1050 stron.

Przygotowana pozycja przez Postulatora Ks. Piotra Naruszewicza w 1990 r. została złożona w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych do dyskusji teologicznej.

Po dwóch latach 10 grudnia 1992 Kongres Teologów konsulatorów, któremu przewodniczył mons. Antonio Petit Generalny Promotor Wiary orzekł, że sł. Boży Zygmunt Łoziński praktykował cnoty w stopniu heroicznym. Dnia 9 marca 1993 sprawę przedyskutowała Komisja Kardynałów i Biskupów, której przewodniczył Kard. Andrzej Maria Deskur, potwierdziła pozytywną opinię teologów. Decyzja tej Komisji jest przesądzająca.

Wyniki prac Kongregacji i decyzje powyższych komisji przez prefekta Angelo Felici zostały przedłożone i zreferowane Ojcu Świętemu Janowi Pawłowi II. Najwyższy Pasterz je zatwierdził i polecił prefektowi, by ogłosił Dekret o heroiczności cnót, co stało się 2 kwietnia 1993 r. Dla wyjaśnienia trzeba dodać, ze cały dotychczasowy proces beatyfikacyjny miał być odpowiedzią na wątpliwość: czy pewną jest rzeczą, ze sługa Boży praktykował cnoty heroiczne? Dlatego główna sentencja Dekretu o heroiczności cnót brzmi następująco.

Pewną jest rzeczą, ze Sł. Boży Zygmunt Łoziński, Biskup Miński i Piński praktykował w stopniu heroicznym cnoty teologalne: Wiarę, Nadzieje i Miłość tak Boga jak i bliźniego oraz cnoty kardynalne: roztropność sprawiedliwości, męstwo i umiarkowanie jak też inne z nimi złączone, odpowiednio do omawianego tu przypadku i prawnych następstw.

 

5) Oczekiwanie na cud

Do aktu Beatyfikacji czyli zezwolenia przez papieża na publiczny kult Kościół wymaga uwodnienia nadzwyczajnego zjawiska, które po przeprowadzonym procesie mógłby orzec jako cudowne, czyli zdziałane przez Boga za wstawiennictwem Sł. Bożego.

Dnia 16 października 1993 r. Milena Czarnocka, trzyletnia córka rodziców Barbary i Józefa Czarnockich zamieszkałych we wsi Wyrozęby Konaty, gmina Repki, parafia Wyrozęby, diecezja Drohiczyńska (Polska), niespodziewanie ciężko zachorowało. Doznała wysokiej gorączki - 42C. Lekarz lokalny przepisał syrop na gardło. Ponieważ sytuacja się pogarszała ponownie wezwano pogotowie ratunkowe. Dziecko w stanie nieprzytomności przewieziono do szpitala w Sokołowie Podlaskim, gdzie po zbadaniu stwierdzono bardzo ciężki stan. W tej sytuacji przetransportowano je do Centrum Zdrowia Dziecka w Warszawie, gdzie podjęto profesjonalne leczenie.

Rodzice udali się do miejscowego proboszcza i zamówili Mszę św. o zdrowie dziecka. Ks. Proboszcz Kazimierz Wolski dał im modlitwę o beatyfikację Sł. Bożego Zygmunta Łozińskiego i zalecił by cała rodzina stale się modliła o zdrowie Mileny.

W Centrum Zdrowia Dziecka rozpoznano chorobę „posocznica - zespół wykrzepiania wewnątrznaczyniowego” (tzw. sepsa). Po 7 dniach stan zdrowia poprawił się, Milena odzyskała przytomność, ale nadal był ciężki. W szesnastej dobie pobytu stwierdzono, że nie ma bezpośredniego stanu zagrożenia życia. Milena przebywała w Centrum od 17 października do 15 grudnia 1993 r.. Powrót do zdrowia następował powoli. Wypisana została w stanie ogólnym dobrym. Leczenie przebiegało profesjonalnie. Wykorzystano wszystkie możliwości farmakologiczne.

Sprawą zainteresował się Antoni Pacyfik Dydycz, biskup Drohiczyński. Zwrócił się do lekarza biegłego w Kongregacji Prof. Enio Ensoli z prośbą o wstępną opinię. Profesor zalecał by poprzez proces pogłębić problem.

Ponieważ domniemane uzdrowienie nastąpiło na terenie diecezji Warszawsko-Praskiej, biskup Dydycz poprosił biskupa Kazimierza Romaniuka, by wyraził zgodę na rozpoczęcie i przeprowadzenie procesu de miro w swojej diecezji. Postulatorem sprawy mianował O. Gabriela Bartoszewskiego OFMCap (autora niniejszego referatu). Na wniosek postulatora z dnia 3 sierpnia 1996 r. Biskup Romaniuk mianował Trybunał beatyfikacyjny. Proces rozpoczął się w Kurii Warszawsko-Praskiej 6 września 1996 r. W toku procesu przesłuchano 8 świadków, w tym dwóch lekarzy leczących i dwóch lekarzy ex officio. Następnie małą Milene poddano badaniom dwóch lekarzy ab inspectione ( do zbadania stanu aktualnego stanu zdrowia, którzy przygotowali swoja opinie i złożyli zeznania. Proces został zakończony w Kurii Warszawsko – Praskiej. Całość dokumentacji obejmowała 90 stron procesu i 340 stron dokumentacji medycznej.

Akta procesu zostały przesłane do Kongregacji Spraw kanonizacyjnych. Dnia 26 września 1997 r. Kongregacja po posiedzeniu Kongresu zwyczajnego wydała Dekret ważności procesu. Oznacza to, że proces diecezjalny został przeprowadzony prawidłowo a akta procesu mogą być podstawą do dalszych prac nad udowodnieniem domniemanego uzdrowienia.

Zgodnie z procedurą, przygotowana dokumentacja tzw. Fati specie cronologica została przedłożona dwom profesorom medycyny wyznaczonym z urzędu.

Prof. Franco de Rosa w swej obszernej opinii (bez daty) stwierdził:

  1. Diagnoza – sepsa z wybroczynami

  2. Prognoza – niebezpieczna dla życia

  3. Terapia – leczenie różnymi antybiotykami prawdopodobnie skuteczne

  4. Uzdrowienie bardzo powolnie postępujące z konsekwencjami neurotycznymi.

Wniosek: Mała Milena była leczona w sposób doskonały i wydaje się, że wyleczenie nastąpiło w kategoriach wyjasnialnych medycznie

Prof. Enio Ensoli w swojej opinii z 14 maja 1998 r. ze względu na odległość czasu, zaproponował szereg pytań na które postulacja z Warszawy odpowiedziała. O. Gabriel Bartoszewski postulator pismem z 10 lipca 1998 r. przesłał 7 załączników wyjaśniających aktualny stan zdrowia Mileny, a więc: pismo ordynatora Centrum zdrowia Dziecka prof.. Tadeusza Szretera z 22.06.1998; badanie psychologiczne z 24.06.1998; badanie neurologiczne 22.06.1998; badanie ortopedyczne ze szpitala pediatrycznego Lublinie; dwie opinie uzupełniające lekarek, które badały Milenę w toku procesu; zaświadczenie pediatry specjalisty neurologii dziecięcej i zaświadczenie dyrektora szkoły w Wyrozębach

Profesor Ensoli w swojej drugiej opinii z 23 lipca 1998 r. stwierdził, że nadal istnieją zastrzeżenia, a mianowicie:

- stopniowe zdrowienie (przy cudzie wymaga się natychmiastowego)

- Istnieją uboczne skutki choroby w formie krótszej prawej nogi.

- niepewność odnośnie skuteczności wyleczenia.

Wysuwa sugestię, by ponownie udać się do specjalistów. Pismem z dnia 25 września 1998 wysłem nową opinie dr Jana Kempki ortopedy i opinię pediatry lekarza Henryka Trzaskowskiego. Niestety dokumenty te, w ocenie lekarzy Kongregacji nie wniosły nic pozytywnego.

Przesłane dokumenty uzupełniające wraz z całą dokumentacja zostały przekazane Profesorowi Dr Patrizio Polisca specjaliście w dziedzinie kardiologii, chorób zakaźnych i anestezjologii oraz reanimacji. Profesor swoją opinię z dnia 11 stycznia 2005 r. konkluduje: „Należy stwierdzić, że zdrowienie następowało stopniowo i jest niekompletne, z uwzględnieniem faktu, że leczenie było bardzo dobre. W konkluzji, na podstawie otrzymanej relacji i znajomości aktualnej wiedzy biomedycznej, w całości przebiegu choroby jaką zostało dotknięte dziecko Milena Czarnocka, nie znajduje jasnych elementów niewyjaśnialności tak co do istoty jak i sposobu jej uzdrowienia”.

Należy stwierdzić, że lekarze działali zgodnie ze swoją profesją i regułami medycznymi. Nie można więc zgłaszać do nich jakichkolwiek zastrzeżeń i pretensji.

 

Zakończenie

Zatem w świetle tych opinii jednoznacznie negatywnych Kongregacja dla Spraw Świętych podjęła decyzję, by dokumentacja o domniemanym cudownym uzdrowieniu dziewczynki Mileny Czarnockiej została złożona w Archiwum. Ogromny wysiłek jaki włożono w przeprowadzenie i udokumentowanie tego procesu może rozczarować i zniechęcić. Patrząc na historię życia Sługi Bożego i jego losy po śmierci w świetle wiary należy pamiętać, że Boża Opatrzność wszystkim kieruje i dla każdego kandydata na ołtarze przewiduje swój czas. A więc należy nadal gorliwie modlić się o nowy cud i przybliżenie tego upragnionego czasu beatyfikacji Sł. Bożego Zygmunta Łozińskiego. Jest on tak piękną i pociągająca postacią, ze nie można zaprzestać w wysiłkach szerzenia heroizmu jego cnot oraz dzieł, które pozostawił.

______________________________

Źródła do opracowania referatu:

  1. Romana seu Pinsken. Beatificationis et Canonizationis

Serfi Dei Sigismundi Lozinski, episcopi Minsecn. Et Pinsken. Positio super causae Introductione, Roma 1968 s. 3-10.

  1. Romana seu Pinsken. Canonizationis Servi Dei

Sigismundi Lozinski, ep. Minscen. et Pinsken. (1870 – 1932).

Positio super virtutibus, Roma 1990, ss. 1-10, 405 -423.

  1. Romana seu Pinsken. Beatificationis et Canonizationis

Servi Dei Sigismundi Lozinski, episcopi Pinskensis, Vota Thelogorum Censorum super Servi Dei Scriptis, Roma 1964, ss. 34,

  1. Decretum super heroicitate virtutum Servi Dei Sigismundi Łoziński, in: Acta

Apostolacie Sedis, An et vol. MDCCCLXXXXIII, pp1277-1281.

  1. Ks. Michał Krzywicki, Administrator Apostolski w Drohiczynie, Sprawa Beatyfikacji s.p. Ks. Bpa Zygmunta Łozińskiego, pierwszego biskupa Pińskiego, mp. ss. 5, w: Archiwum Sekretariatu Prymasa Polski. Sprawy Beatyfikacyjne. Z. Łoziński.

  2. List Ks. Piotra Naruszewicza, postulatora sprawy z 15. 06. 1957, Sprawa Beatyfikacji Slugi bozego, Biskupa Zygmunta Łozińskiego, mps. ss. 2, w: Archiwum Sekretariatu Prymasa Polski.. Sprawy Beatyfikacyjne. Z. Łoziński.

  3. Aleksy Petrani, Zygmunt Łoziński (1870-1932), biskup miński, piński, sługa Boży, w: Hagiografia Polska. Słownik bio-bibliograficzny, pod red. O. Romualda Gustawa OFM t. II, Poznań Warszawa Lublin 1972, ss. 33-46.

 

 O. Gabriel Bartoszewski OFMCap

 

Warszawa

 

 Historia procesu beatyfikacyjnego Sługi Bożego Zygmunta Łozińskiego, Biskupa Pińskiego

 

Pińsk, dn. 22 V. 2012 r.

 

Warszawa 10 maja 2012 r.

 

 

 

Кантакты

Леніна 16, 
225710, г. Пінск, Брэсцкая вобл.

Тэл. для даведак: (0165)65 41 45;      +375 256 044 186
Для лістоў:  Гэты адрас электроннай пошты абаронены ад спам-ботаў. У вас павінен быць уключаны JavaScript для прагляду.

Супольнасць ў сацыяльных сетках: